Protez Ölüm

Perdeler uçuşur aynada
Kentin kirli perdeleri
Hiçbir gizi olmayan arkasında

Elbisem dolanır ayaklarıma
Sökük paslı lambaları
Çıplak taşlarında yolların

Dizleri üstüne çöküyor anne
Düşlerinde pembe bir kedi
Yaşlı sokak kayboluyor içinde

Balonları uçar çatıların tek tek
Bu veda çizgisidir upuzun
Düşer insanlık karanlığına

Gökten renkli simler üfler biri
Ölüm kapanır içine
Nefesi kokarken putların

Uçaklar geçer uykusunda bebeğin
Kuyruğuna takılı bir kahkaha
Kan bulaşmış süt kokan emziğine

Saçlarını hırçın rüzgâr döküyorken
Kel bahçelerin kederine
Zili neden çalmaz matemin

Avluda bembeyaz çiçekleri
Yazıyor kopmuş eliyle kâtip
Terazisi bozuk heykellerin

Gün ilaçlarını almayı unutan çocuk
Öksürüp durur kapımda
Sırtına havlu koymuştum oysa

Protez duygu tamircisi
Koşma deseydim bu kadar koşma
Ölemiyorum arkanda