Emine Güner Eyzaman
bağları çözülmüş ruhumun
dört nala koşan adımlarına takılıyorum
bir yanım cennet
diğer yanım enkaz yığını
başı dönmüş şehrin ışıklarında ruhum
adres yok
odalar çıplak
camlarında aralanmış yalnızlık çıkmazı
hep mi aynı bakar güneş
aydan arta kalan yanıyla
herkes mi susar
sessizliği ağırlar kapısında
kimliksiz
dipsiz
ben mi kaybolmuştum
zehirle ıslatılmış kalbimde
fikrimin duvarlarına çarpan o karanlık kimindi
ben mi kördüm Noraliya
dibine düşmeyen düşüncelerin
yarım ağız sohbetlerindeki eksik hecesi koltuğunun
aynası kırılmış yüzüme dönüp
özümün toprağıyla aldığım abdeste yemin olsun ki
çatallanmış ellerime düşen her yaş için
bin secde eder başım
batan günün ardından doğacak tek gülüşe
üşümüş düşlerimin yuvasından
kaybolduğum her sokağa
vatanım demek için yeniden geldim dünyaya
ben Ferit
d ile
hayır t ile
