Düzyazı

Yağmur, camı silen parmaklar gibi usulca indi. Her damla, tıpkı bir fırçanın tuvale dokunuşu gibi, dünyayı yavaşça yeniden şekillendiriyordu. Sokak lambalarının sarı ışıkları, ıslak asfaltta minik adalar oluşturdu; her bir lamba, kendi etrafında küçük bir altın halka gibi parlıyordu. Gökyüzü gri bir örtüyle kaplanmıştı, ama bu gri, huzur veren bir dinginlikle sarhoş ediyordu. Havanın içine karışan toprak kokusu ve hafif nem, içimi ısıtan bir melankoliye dönüştü. Her nefeste, geçmişin izleri canlanıyordu; sanki zamanın dilinden, yalnızca bu anı yaşıyor gibiydim.

O an, dünyadan kopmuş gibiydim. Dışarıdaki gürültüler, trafik sesleri, insanların telaşlı adımları ve hayatın koşuşturması bir anda silinip gitmişti. Sadece yağmurun ritmi kaldı geriye, her damlanın zemine düşüşüyle kalbimde yankılanan sessizlik. Bu sessizlik, beni çocukluğumun yağmurlu günlerine götürdü. O zamanlar, yağmurdan kaçmak yerine, içindeki serinliği kucaklayarak koşardık. Babamla birlikte, çamurlu sokaklarda koşarken, su birikintilerinin içinde zıplamak, çizmelerimizin içinde su biriktirip birbirimize fırlatmak en büyük eğlencemizdi. Evimizin kapısından girdiğimizde, annemin kızgın bakışlarıyla karşılaşırdık; çünkü çamurlu ayaklarımızla evin içine girmek, annemin düzenini bozmak demekti. Ama o anlar, karşımızdaki tüm uyarılara rağmen bir tür özgürlük hissiyle dopdolu olurdu.

O günlerde, dünya daha basitti, daha saf ve daha coşkuluydu. Yağmur, çocukluğumun kokusu, babamın sıcak ve güven veren elleri, annemin endişeli ama derin sevgiyle dolu bakışlarıydı. Yağmur, sadece bir doğa olayı değildi benim için. O, hayatın özüdür, zamanın ne kadar hızlı geçtiğini unutturacak kadar derin bir hatıra… Bir an bile olsa, geçmişin sıcaklığını ve o masum coşkuyu içimde yeniden hissedebildiğim için minnettardım.