Ebru Bayram
İçine düştüm kendi varlığımın,
Kendini bilmeyince masrafı artan darlığımın,
Beyhude geçen zamana isyankarlığımın,
Öyle ya yaşamak!
Ömürde bazı eşikler var dediler,
Ardı ile arkası insanı başkalaştıran,
Farkında değilsen kendine yabancılaştıran,
Öyle ya yaşamak!
Bir eşikte geldim mavi ile yeşilin hududuna
Her alışmak eyleminde var bir curcuna
Yayılıyor insanın ruhu bulunduğu kaba
Öyle ya yaşamak!
Her mevsimi biraz hüzünlü bu şehrin,
Sevinince de ağlıyor üzülünce de
Kendime benzetiyorum çehresini
Ağlamak boş ve amaçsız değil
Toprağını gönlünden besliyor
Öyle ya yaşamak!
Seni yaşatan şeyin ne olduğunu bildiğinde anlamlanan,
Zamanı hem tattıran hem unutturan,
Seni herkesten hariç, bir ve özel kılan,
Öyle bir andır yaşamak!
An içindedir yaşamak.
