Karadeniz

dalgalarını diken
mavisini yosunlu gölgeler kaplamış
sonsuzluğu bir hiç olmuş sanki bu akşam

toprağa değen kanatları yırtık
kulaklarına dokunan sesler yabancı
hangi mevsim geçti önünden ki
ruhundaki günler eksik, yaşlanmış gibi

oysa özgürlüktün sen
göğüne dokunan renkler rota
üzerinde dans eden yıldızlar aşktı anlayana
göğsüne yaslanan geceler uyku kokarken
şiirler dökülürdü her saat başına

şimdi ne oldu
hangi dalgan sahipsiz
hangisi kavuşamadı diğer yanına
söyle
hırçınlığın aksiliğinle yarışır
çığlık çığlığa kalırsın zamanla

ah karadeniz
içimin ateşine az gözyaşı dökmedin
ruhumun çıkmazında tek yoldaşlık edendin
sıra bana mı geldi
ne dersin

sen sabahını bekle gece uzun duracak
ben de yolumu çizdim sana derman olacak